YOKLUĞUNUN YORGUNUYUM

Biliyormusun gönül kuşum

Yokluğundan nasıl perişan haldeyim

Ve nasıl yorulmuşum

Kaybolmuş gibi tüm yaşama hevesim

Adeta ağlamaklara yenilmiş gibi gözlerim

Sırtıma tüm dünyanın kahrını yüklenmiş gibiyim

Bilemezsin yokluğunda nasıl üzgün ve derbederim

wwwww

Biliyormusun kır çiçeğim

Nasılda bağrımı yakıyor özlemin

Nasılda bakışlarımda tütüyor

O güzel gözlerin

Ve dünyamı aydınlatan o gülüşlerin

Bilemezsin değilmi sensizliğin ne zor olduğunu

İçime nasıl acıların,sancıların dolduğunu

Ve nasıl yandığımı,kahrolduğumu

wwwww

Biliyormusun gonca gülüm

Yokluğunda nasıl enkazlarda,nasıl üzgünüm

İnan sensiz ne gönlüm gülüyor,nede yüzüm

Sanki dertleri,hasretleri dost edindim

Sanki varlığından çıkıp başka alemlere geldim

Anlıyamazsın nasıl çaresiz kaldığımı

Anlıyamazsın nasıl ateşlerde yandığımı

wwwww

Biliyormusun bir tanem

Nasıl bitkin ve nasıl yorgunum hasretinden

Bak çoktan yere düştü bakışlarım

Ritmini şaşırdı adeta kalp atışlarım

Ve çoktan yarınlarıma küstü umutlarım

Şimdi yokluğunun sırat köprülerindeyim

Ah bir geçebilsem,nasıl mutlu olacağım

Nasıl sevineceğim

Gel artık be gülüm,gel göz bebeğim

Gelde sona ersin artık yokluğundaki can verişlerim.

Abdurrahman Güngör.