Hayat zor be ustam,yaşamak bile zor hele ki yolda yürümek en zoruymuş. Çünki koşmak gelse içimdeki çocuğun isteğiyle hemen şekeri alıveriyorlar elimden boyun bükük kalıyor.Sonra mı?

Attığım adımlar ya birbirinin aynı oluyor yada bende önce atılan bir adımın üzerine atıyorum adımımı,hani nerede diyorum bu sefer niye neden niçin nasıl diye diye nerede yanlışlık nerede hata nerede kusur demelere doyamıyor söküğüme baka baka yine buruk buruşuk oluyor içim dışım. Anlaşılmayan ben miydim yoksa anlanmak istenmeyen mi.

Bak havalar soğumuş yine ve yine yağmur yağıyor birde üstüne kar yağarsa ben yine yürüdüğüm yollarda kendi kendime Allah'ım yok şimdi değil nolur alma canımı mı diyeceğim. İç döküldüğü yere bile ağır gelir,ya o içi dökülmesine sebep olan değerin hala inanca sahip olamıyorsa yine mi yetim kalmışlık hissi. Ağır dı be ustam bu bana bile ağır ,öyle ağır ki aynada kendime bile bakmayı unutturacak kadar ağır.