Hercai meleklerin dinlendiği sayedir bu çınar.

Selvuran gözlerine korunak.

Hani, şu korktuğun kâbusları var ya aklımın

yanlış diye.

Dallarım, budaklarım, yapraklarım yani.

Gün be gün buduyorsun ya

her ürktüğünde.

Ve her ürktüğünde nefesim eksiliyor ya

Dalım kolum, yapraklarım.

Bir gün

sayesiz dalsız, yapraksız

çırılçıplak

ve kuru bir ağaç kalacak geriye.

-Gölgesinde mevsimler- şarkısını dinleyip

susayacağın.

Soğuk savaş meyvesidir

çerçeveye sığdırma gayretin.

Mat gösterir aynalar.

Bir dörtlüğü yazamamak

ya da su altında nefessiz kalmak kadar.

Zorlarsan sığarım hatırına. Lakin

yüzüm buğu kaplanır da göremeyiz birbirimizi.

Belki uydurma bir kalp çizip

işlersin baş harflerimizi

ölmüş bir deniz kadar sessiz

terkedilmiş bir şehir gibi

kimsesiz.

Bir sabah

aynaya baktığında

sadece kendini görmeyeceksin.

Ayaklarında cam kırıkların

dudaklarında tatsız bir mırıltı

-Gitme kal bu şehirde-

ve boş bir çerçeven olacak

çınar ağacından.

Kırılmaya zorladığın.