Hep aynı dimi bu dünya bi sonu var mıdır bilmiyorum ama yıllardır koymadığım hedeflerimin ve son anda bindiğim trenlerin bir sonraki durağına kadar dışarıda gidip kapı kolunu iki parmağımla tutup rüzgarı biraz daha fazla hissedebilmek için diğer kolumu açıp birazda sarkarak ulaşırken vagonun içinden bakanları hiç iplemeyen biri olduğumdan mı adrenalini sevip gereksiz yada toplum tarafından abuk sabuk yada uygunsuz diye kabul gören davranışlar standartlarım oldular ve nedeni her yerden her şeyden çok çabuk sıkılmamdı,değer vermemem değil!