Emek vermeden sevenlerin ne denli çabuk vazgeçebildiğini ögretti bana hayat...

Bu yüzden önce kendimle barıştım, sonra da benden vazgećenlerin elvadaları ile...

Zamanla suskunlaşıyor insan ve daha az şeyler paylaşmaya başliyor diger insanlarla..

Her yanılgının ardından daha az istiyorum artık hayattan, hatta belki de hiçbir şey istemiyorum diyebilirim.

Nerede yanlış yaptığın ya da hangi doğrunun seni kandırdığı çok da önemli olmuyor artık bir bakıma.

Belki de asıl mesele, yalnızlığın soğuk nefesinde yalın ayak yürümeyenlere güneşin güzelliğini anlatamamakta..

Yine karıştım işte..

Kısaca diyeceğim şu ki;

Herkes yalnız şu hayatta...

Biline...