Aklıma değdikçe

Şehrin gürültülerini kulaklarına

Kama yapmış adamlar

Yırtılan erguvan ağaçları yeniden açar,

Lanetli kışlara

Ankalar çekilse,

Gökyüzünde yıkımtım,

Uykuların vitrininden çıksa ebabil,

Kan kurusa baltasında kabilin,

Ey hayat ikliminde,

Bileklerime takılan intihar.

Saçlarımda uzayan bayat yangınlar,

Kan çanağı Marmara,

Savurdum terli yanlarımı martılara,

Telaşlı bir yalnızlık üstüne ünlem koyarken,

Kimler kanattı dağların sevincini bulutlara,

Unuttuk tükürükle beslenen adamlar masalını

Hiçliğe hazırlanan kargalar tiyatrosunda final,

Peynirden yapılmış düşler

İkram edilirken farelere,

Yağmurlar boşa yıkıyorlardı

Dişlerini gıcırdatmayı unutan çocukların yüzlerini.

Esmer zamanlara park ediyordu bedenini

Taze bir ölü

Vuslatını martılara bir kez daha anlatmak için.

Türkçe bildiğim

Bütün kelimeleri çalacaklardı düşlerimden,

Aşkı öğrenemeyen kuşların flört etmesi ölü güllerle,

Gökyüzü utancını geri alırken şizofren zamandan.

Sonrası malum,

Cinnetimi yoksullaştıran

Sabahın sağır saatlerine dökülen,

Beyaz güvercin ölüleri.

Yaşamak kar yağdırmalı artık titrek yangınlar üstüne.