Saat sabahın beşi

Yine kendimi sende buluyorum.

Sonra gidişin geliyor aklıma

Ve tüm sevinçlerim hüzne bürünüyor.

Bir zamanlar benim olan ellerin,

Şimdi kimleri sarıyor?

Ne tuhaf değil mi

Hep büyü derdin bana,

oysa ben en çocuksu yanımla severdim seni.

Şimdi sana gelmek, senden gitmekten daha zor!

Her gece seni unutmak için kararlar alıyorum ama yine sabahları o çekilmez sızıyla uyanıyorum.

Olmuyor...

Çünkü ben seni hala seviyorum...

Seve seve vazgeçmek canımı acıtıyor.

Ve bazı acılar insanı acıta acıta büyütüyor.

Büyüdüm acınla. Şimdi sen başka düşlerdeyken

Belki de başkalarıyla gülerken

Ben senin için ağlıyorum

Söyle vicdanın rahat mı?

Başını yastığa koyduğunda

Sahiden rahat uyuyor musun? Ben bilirdim bencil olduğunu da

nankör oldugunu bilmezdim!

İnsanın canını en çok sevdiği acıtırmış

Bunu da öğrettin ya

Canın sağ olsun.!

Canın sağ olsun...