Vuslat

Bir uykuyu cananla beraber uyuyanlar, 

Ömrün bütün ikbalini vuslatta duyanlar, 

Bir hazzı tükenmez gece sanmakla zamanı, 

Görmezler ufuklarda şafak söktüğü anı. 

Gördükleri rü'ya,ezeli bahçedir aşka; 

Her mevsimi bir yaz ve esen rüzgarı başka, 

Bülbülden o eğlencede feryad işitilmez, 

Gül solmayı,mehtab azalıp bitmeği bilmez; 

Gök kubbesi her lahza bütün gözlere mavi, 

Zenginler o cennette fakirlerle müsavi; 

Sevdaları hulyalı havuzlarda serinler, 

Sonsuz gibi bir fıskiye ahengini dinler. 

Bir ruh o derin bahçede bir def'a yaşarsa, 

Boynunda onun kolları,koynunda o varsa, 

Dalmışsa,onun saçlarının rayihasiyle. 

Sevmekteki efsunu duyar her nefesiyle; 

Yıldızları boydan boya doğmuş gibi, varlık, 

Bir mu'cize halinde,o gözlerdedir artık; 

Kanmaz en uzun buseye,öptükçe susuzdur. 

Zira susatan zevk o dudaklardaki tuzdur; 

İnsan ne yaratmışsa yaratmıştır o tuzdan, 

Bir sır gibidir az çok ilah olduğumuzdan. 

Onlar ki bu güller tutuşan bahçededirler. 

Bir gün, nereden,hangi tesadüfle gelirler? 

Aşk onları sevk ettiği günlerde,kaderden, 

Rüzgar gibi bir şevk alır oldukları yerden; 

Geldikleri yol... Ömrün ışıktan yoludur o: 

Alemde bir akşam ne semavi koşudur o!

Dört atlı o gerdune gelirken dolu dizgin, 

Sevmiş iki ruh,ufku görürler daha engin. 

Simaları gittikçe parıldar bu zaferle, 

Gök her tarafından donanır meş'alelerle. 

Bir uykuyu cananla beraber uyuyanlar, 

Varlıkta bütün zevki o cennette duyanlar, 

Dünyayı unutmuş bulunurken o sularda, 

-Zalim saat ihmal edilen vakti çalar da- 

Bir an uyanırlarsa leziz uykularından, 

Baştan başa,her yer kesilir kapkara zindan. 

Bir faciadır böyle bir alemde uyanmak, 

Günden güne hicranla bunalmış gibi yanmak. 

Ey talih! Ölümden de beterdir bu karanlık; 

Ey aşk! O gönüller sana mal oldular artık; 

Ey vuslat! O aşıkları efsununa ram et! 

Ey tatlı ve ulvi gece! Yıllarca devam et!

Yahya Kemal BEYATLI