Bir kahve köşesinde başlar vurdum duymazlık

Nedenli kayıtsız kalabilir insan, güvercinlerin vurulmasına

Şimdi köşe başlarını tutmuş eşkıyalar

Henüz branşından emekli olmamış bir seri katil

Gün avuçlarına her tip insanı koymuşta bir başına

Mezuniyet balosuna gelen olmamış ormanda yolunu kaybetmiş bir ayının

Gecenin geç saatlerinde ayrılmış bir başına cesetler mezarlarından

Peşinde mezar taşları kalkıp geliyor

Konaklayıp hamlesiz insanın duraklarına

Vurdum duymazlığı vuruyor, uzun namlulu tüfekleriyle gelen avcılar

Uzun cümleler düşüyor mezar taşlarının üstüne

İnzivaya çekilmiş sancılara hamak oluyor bedenim,

Ölüler duymaz öldüğünü,

Şimdi bir akşam yalnızlığını indirir, gökten yıldızlar

Bir ben mi kaldım şehrin içindeki mezarlıklarda

Son güvercinde uçup gitti, insanın kerbelasından

Bir çuval fotoğraftan başka bir şey yok tu kalan elimizde

O şiddetli fırtınalar, yıldırımlar birde baklagillerden tufanda kalan

Sefil bir hayatın eteklerine sığınıyoruz.

Hepsi bu kadar demek zor geliyor, ölüler duymaz öldüğünü

Kalkın dağ başlarına yıkın ne varsa sırtınızdaki çuvalda

Ne olacak domates, hıyar, patlıcan birde mangal üstü kuş başı

İnandık inanmasına ya, neye nasıl inandık önemli olan bu

Ayağımızın altında, bir tabureyle alınan hayat gerçek mi?

Şimdi şehrin ıssız köşelerinde

parkalı adamların yerine talip değil mi tinerci çocuklar,

namluların ucunu sakladığımız parkalarda yok artık

Boşuna mı taşıdık bunca yıl miting meydanlarına kavgayı

Bir dostun acı kahvesi bile yok, ne misafir, ne de sefir

Ansiklopedik kayıtlarda adına rastlanmadı, yalnız yaşayan kurtların

Bir efsanedir, dağ başlarına yaktığımız Kızılderili ateşi

Duman, barut kokusuydu onlar, şimdikiler kokoreç

Fındık zade’de bir evin üçüncü katını mesken tutmuştuk bir zaman

Peşimizde bir ayağı topal, bir kolu çolak adalet

Ne zor şartlarda kaçmıştık, ateş çemberlerinden

Kaçma gel diye davetiye bile çıkartmışlardı ardımdan,

Ölünceye dek, yüzünü görmek istemediğim, bir garip adamlar

Aç köpekler gibi çullanmışlardı üstümüze hani

Neyse, orası sirkecide tren istasyonunun karşısında bir yerde kaldı

Şimdi bile geçerken tüylerim diken,diken, ayağımın yerden kesildiği yer

Yanımda hanım ve henüz hiçbir şeyden habersiz oğlum

Bak işte oğlum, burası bir zamanlar canilerin cirit attığı yerdi

Burada bağladılar, ellerimizi, ayaklarımızı ve maske taktılar suratımıza

Zannedersem iğrenç suratlarını görmememiz için olsa gerek

Ocak, şubat, mart üç ay takıldık burada yıl 81

Kaydımız silindi normal hayat şartlarından, hayvanlar listesine alındık

Engerek yılanlarıyla biz, ilk kez burada tanıştık

Sonrası malum, şiir dolu bir hayata başladık

Şair olmak için ille de buralardan geçmek mi gerekmiş

Tabanlara kuvvet kaçtığımız caddeleri şimdi bir ringin dürbün deliklerinden seyretmekte varmış meğer

Adını sıkça duyduğumuz sağmalcıları, görmekte varmış meğer

Hep gazetelerde okurduk mahkum haberlerini ya

Bir zaman yaşamak ta varmış

Ah İstanbul ah ne daracıkmışsın, ne çabukta anladılar seni sevdiğimizi

Uzaklaştırdılar senden, içinden ben olan tüm elbiseleri

Şimdi haliçten yukarı çıkarken taksime, bir hoş oluyor insan

Ah ulan diyorsun şu asfalt yolların dili olsa da konuşsa

Şimdi konuşmuyor gökyüzü, ölüler duymaz öldüğünü

Her mevsim bir göçtür saçlarımızda dalgalanan

Kalkıp gidiyoruz içinde bulunduğumuz şartlardan

Yılanlar koyunda mendilim kaldı,

Boncuk parasından biriktirdiğim

KEFENİM KALDI

Şimdi kelebeklerin adresini inşa ediyoruz yeniden yüreklere

Eksik kalan türküleri tamamlamaya gidiyoruz Şeyh Adil’e

Şeyh Adil’ şehrin aşağı tarafında bir mezarlık

Belki bir mezar taşından bulunur ismi

Yıllar önce buraya bıraktığımız dost insanın.

Neyse satırlara dönelim, insanın kerbelasından

Bir ömrü yıktığımız yer, yine ezanların okunduğu yer değil mi?

Mavzer sırtıma yük, artık şiirle ulaşacağım insanın meçhulüne

Kudüs, Mekke yakın elbet her dem insana, Kevser susuzluğu bizim ki

Öylesine susamışız ki, o’nun ayağının bastığın her yere

Alfabeden çıkarsalar da o ‘mağarada iki dost’ kim tutabilir onları, aşk olsun

Her dem Hamza olmak tır elbet genç ömrümüz

Elbet madalya vermezler bize böyle şiirler yazmaktan

Nobel barış ödülüne de aday göstermezler

Zaten ilkokul kitapları belli, çocuklar anlamaz bu dilden

Ya bazıları çıkıp, derse; -yani böyle mi olur şiir

Hani on sekizinde delikanlı, hani nerde kahraman aşık

Hangi liseli kız şiire aday,

Ulan böyle mi olacaktı, kardelenlerin usta şiirlere düşmesi

Böyle mi anlatılacaktı sevdalıların hikayesi

Hani bir horoz ötümüne kadar dinleyecekti çocuklar

Dedem bile uyuyakaldı, çıktı bir çekyatın üstüne

Sahi eskilerden kim kaldı, kaval çalmasını iyi bilen

Aman be usta boş ver, bir garip dünyadır işte gelip geçer

Kimi uyur gezer, kimi gezer uyur, kimi ayakta uyur,

Kimi yorgan, yastıkta bulamaz bir kaldırıma koyar başını,öyle uyur

Say ki umutsuzluk diye bir şey tanımamışızdır

Yalnız bize durak olmuştur, yeşil vadilerden kopup gelen fesleğen

Dört yanım sarılı, kurşun yarası şimdi zulam

Ferman,nasipsizliğe açılan pencerelerde gizli kalsın

Ay’a bakma aşar gider, kızlar Maraş’a gider

Toros’ lardan aşağı aşar, gider kara tren,kırk tren kalkar gider,bekler kırk tren

Bir sis çöker dağların yücelerine, dada loğlu çıkar gelir bir gün

Kör oğlu’na dar gelir dağlar, hey bire dumanlı dağlar,başı pare,pare dumanlı dağlar

Bir gün bir trendeyiz yolumuz Adana, geçtik gittik upuzun yollardan

Düşen olmadı çok şükür peşimize ahtapot suratlılardan

Artık bir mehter-han mı tutsak acaba ne yapsak

Adını bile zor hatırladığımız dostlar çıkar gelirler mi akasyalar açarken

Son bulutta,son yağmur tanesi yere inmeden

Upuzun dallarını yere öptüren, ağaçlarda misafir kuşlar

Sabah geç gelen servis otobüsüne binen,telaşlı yolcuların isyanı

Bir karmaşa, sirkeci tren garında, banliyö trenleri hırsız kaynıyor, yada kapkaç cı

Dünya dönen bir çark, çarklarını park etmiş gül dalına

Bir gelin gelmiş,gülü koparmış dalından

Eline batmış dikeni, dalgalarda nasibini bulamayan bir balıkçı

Ağlarına takılan birkaç balığı da atmış sulara, dönmüş gelmiş sahile

Yahu bu ne biçim muammalı şehir, bu nasıl inziva

Bir yanda tepinir Beyoğlu, bir yanda ağlar zincirli kuyu

Ölü bile duymaz bu şehirde öldüğünü

Kaybolur gidersin inceden, akşam hüzünlere duraktır Emirgan

Üstelik birde yorgun trafik, ekle üstüne darbukanın

Arap atların terkine bindirdik çocukları

İnşallah ıslatmazlar bu gece yatakları

Yere iyice serin çulları

Çekin üstünüze yorganları

Üşümeyin!

Kar taneleri yalnız iner yeryüzüne

Ve uzun süreli kalmaz yıldızları