Birgun gelir cok sevdigin babanın sesi duyulmaz olur evin icinde. Yasli yorgun ayakları yürümez olur evin icinde. Her gün oturdugu o kösede yoktur artık iste. Hani yemek hazır degilmi hala diyen olmaz. Hadi cay kahve biseyler icelim diyen olmaz. Tatlı aksam sohbetleri yapilmaz olur. Ve birgun yorgun bedeni pes eder. Hayata gözlerini kapatır. Baban gittikten sonra derin bir sessizlik,hic gitmeyen bir ölüm matemi cöker eve. Gülersin ama yalan gulmeler. Bunu geride kalan herkes bilir. Anneyi cocuklari derin bir üzüntü hüzün kaplar. Herkes icine kapanmistir. Konusulsa da hicbisey eskisi gibi degildir artik. Kimi zaman gizli gizli, kimi zaman birbirine sarilip aglanir. Aradan cok zaman gecmez annede gider birgun. Iste en kahreden de budur. Babanın ardindan birde annesiz kalmak. Kaderine küsersin. Evi derin mi derin sessizlik sarar. Her kosesinde ölümün soguk acı yüzünü hisseder durursun. Cunku cok sevdigin annen baban yoktur artık. Yasamak bile anlamsız gelir onların ardından artık. Yanında olmamaları icini sızlatır durur. Icten ice kanar, aglar durursun. Kaderin artik annesiz babasız bir hayata devam etmektir. Edebildigin kadar iste. Kim ne derse desin fayda etmez. Kara bulutlar cökmüstür sanki her yeri. Hicbisey istesende eskisi gibi olmayacaktir. Çünkü Herkes kendi acısını bilir ve ancak kendi basına geldiginde anlıyordu.