köylü çocuğum

annem görmesın

kapı sesini

duymasın diye

bahçe kapısını

açık bırakır çıkardım

köy meydanında

senın çeşmeye

bakraçlar ile su

almaya geçmeni

bekler

köyün en güzeli

olmanın ne önemi

var

sen benim

gönül gözümün

güzeliydin

o gün de

seni görmeden

eve dönmenin

burukluğunu yaşardım

çocuktum ne özel

gün bilirdim

ne bir çiçek

uzatmayı

görmediğim her

gün

içimden küfürler

savurur sonra

eve gelince

resimlerin ile

avunurdum

bilmezdim ki

bir gece seni

ellerin karısı

olacağını

düğün halayı ile

öğrendim bir başkasına

gelin gittiğini

saklı anıların

bir bir kucağım da

kaldı

ev buz gibi

yanan sobanın

önünde son bir

kez daha baktım

soba sönmeye

yüz tutmuş

varlıgınla ısınmayan

yüreğim

resimlerin ile

son bir kez

göz göze geldim

yırtmaya gerek varmıydı

usulca ateşe

uzatmak varken

ben bir köylü çocuğuyum

hayatın mücadelesi nı

ogrenemeden

sevmeyi öğrenmişim!

t.abay

10.01.2017