Bazen öyle bir noktaya geliyorum ki;

bir çok şeyin adını koyamaz oluyorum.

Dost, düşman, aşk, öfkem ve neşem sanki hepsi birbirine karıştı...

Net olan bir şey var ki; kalbim yumuşadıkça,

insanlar biraz daha acımasızlaşıyor.

İşte bu yüzden artık kabuğum daha bir sert.

Attığım adımlar ürkek ve yavaş.

Hayallerim sınırlı.

Kalbimin anahtarı ise sadece samimiyet.

Gerisi de Allaha emanet..