Seni anlatabimek için seçtiğim kelimelerin onlarcasını çöpe attım.Konu sen olunca en heybetli kelimeler bile gözümde küçülüverdi.Herşeyim diye başladım az geldi.Kahramanım diyecektim hafif kaldı.Bunlar gibi nice kelilemer sana duyduklarım karşısında eriyip gitti. Sonunda vazgeçtim seni bir kaç kelimenin içine hapsetmenin sana haksızlık olduğuna karar verdim .Küçük bir çoçukken elimden tutup gezdiren.Bana sonsuz bir sevgi sunarak hayata karşı güçlendiren merhameti,şükretmeyi,dostlarda kusur aramamayı .Ailenin herşeyin üstünde olduğunuve hayata dair pekçok şeyi öğreten,seni sana yakışır şekilde nasıl anlatabilirdimki?Hayatım boyunca sana layık olmak için önüme koyduğum çıtaların sürekli yükseldiğini, Senin oğlun olmanın olağan üstü ayrıcalığını heran içimde hissettiğimi anlatmalıydım belkide.Yada herşeyi bir kenara bırakmalı ve başımı kucağına koymalıydım usulca ve itiraf etmeliydim sana,Gözlerimden akan yaşların önümdeki kelimeleri görmemi engellediğini,ama neden ağladığımıda bilmediğimi söylemeliydim sana.BENİM BABAMIN EN ÇOK SEVİLEN BABA OLDUĞUNU