Bir şiir yazarken yüreği ağzında bir şair,

Yangına düşmüş

Tüm kelimeleri sıralarken beyaz kâğıda,

Anılar yalnızlığa

Mukaddime olurken her defasında

Zulüm göğüs kemiklerini kırmıştır

Ölü kuşlar süpürülürken

Ayaklarının altına.

Kocaman yıldızlar düşmüş

Bahtı kapalı balıkçıların ağına,

Ölü kokan bir fırtına

Firar edip çıkarken mezarından

Eski İstanbul çarmıhta bekler

Omuzlardan düşen cenazelerde

Ve anne şefkati kaybolmuş

Manzaralarla uyanırız öldürülüşümüze,

Ne bir mağara var sığınacak,

Ne akıp gidecek bir ırmak.

Uzadıkça boyu engerek gölgelerin,

Çekilir damarlarımızdan kan.

Ölünecek bir sevdayı kanun yaparız yüreğimize

İlmeği boynunda

Yangın yerinde günler

Çoğalırken mevsimlerde.

Çilenin hevenginde

Taptuk kapısında Yunus emre

Musa”nın elindeki kor

Dudağımızı yakan elmas

Karanlık bir gökyüzüne sürüyoruz atları,

Heybemizde emektar mavi boncuklu kuşlar

Üzülmeyi unutmuş ölüler tarlasından geçiyoruz

Ölmezlik suyu kılavuz.

Gökyüzü harmanlanmış

Yer budanmış dağlardan,

Irmak küsmüş mecrasına akmaz

Kuş konacak dal bulamaz,

Hava ateş, yer buz,

Mıknatıs gibi çekiyor içine bizi her kâbus

Gece gördüğüm ay değil, gündüz gördüğüm güneş

Tur dağı yerle bir aşk ateşinden,

Nasıl birdenbire kördüğüm,

İçeride özgürlük düşleri

Dışarıda esaret gördüğüm

Her ölenle öldüğüm,

Yalınayak geçirildiğim kirpi cesetleri bırakılmış yollar

Dicle de korku Diyar-ı Bekir de kıyam

Dönüşümüz mutlak sona, dudaklarda tekbir.

Başkaldırı mühürlemiş karanlık odaları

Başuçlarında nurdan halkalar,

Tabutlara nasıl sığar bu kocaman adamlar.