Kırılmak kötü şey. Hele gecenin bir yarısı kırılıp yatağın orta yerince çaresizce beklemek daha da kötü. Ağlamak kötü ama ağlayamayacak kadar dolup taşmak daha kötü. Hayat bize izahını yapamayacağımız hüzünler yaşatıyor. Kırarak parçalayarak öğretiyor güçlü olmayı. Bir süre sonra yine kırılıyorsun ama o süreden sonrasını hissetmiyorsun kırıldığını. Kırıla kırıla yaşayıp, dizlerin kanaya kanaya koşuyorsun son sürat yalnızlığa.

'