Her patlamadan sonra,

korkarak telefona sarılıp

yakınlarımıza ulaşmaya çabaladığımıza mı yanalım?;

Gitar çalıp şarkı söyleyen çocukların

patlama sonrası

umutlarını yitirişine mi?

Ya da hiç tanımadığımız kayıp yavrucukların,

iyi haberini almak umuduyla

sabaha kadar uyumadan beklemek zorunda kaldığımıza mı yanalım?

Arkadaşlarından kopan parçaların yapıştığı üniformalarıyla

birbirlerine sarılıp ağlayan polislere mi yanalım?

Yoksa 38 ölü,

milyonlarca yaralıya mı?