Yorgun ve yalnızım. Kaldırımlara misafirim...

Gecenin gözleri üzerimde.

Denizin ortasında küçük bir adayım, yüzme bilmem

Yüreğimi bir yere bırakmışım, bıraktığım yerden çok

uzaklardayım. Kapıları kapatmışım üstüme, sürgüleri

beynime çekmişim.

Ey! Sabreden derviş bana da sabretmeyi öğretsene.

Ben deliyim, ama çok şey bilirim.

Renkler ve zevkler hiçbir şey ifade etmez bana...

Sonların başladığı yerden, başlangıçların son bulduğu yere

gidiyorum.

Kara bir tren gibiyim yani, bir istasyondan bir istasyona,

hep aynı raylar üzerinde.