BABANIZ ÖLÜNCE,

Acınızı içinize atarsınız,susarsınız,konuşamazsınız.kelimeler anlamını yitirir.içinize kapanırsınız.uykularınız sizi terkeder.dünya koca bir boşluk içinde yuvarlanır,siz izlersiniz.sürüklenirsiniz,sürünürsünüz.zamanı geriye almayı,alabilmeyi dilersiniz.pişmanlıklarınıza perde çekemezsiniz."babacım geri gel seni çok özledim" dersiniz resimlerine bakıp.

"ben geldim babacım" demesini özlersiniz,bağırmalarını özlersiniz,sizinle alay ettiği zamanları özlersiniz, "kalk bebeğim sabah oldu" demesini özlersiniz ve bu koskoca özlemlerin yerine hiçbir güzel şeyi koyup dolduramazsınız.annenize sarılırsınız,tek gerçek sevgi onunki olur yalan dünyada.

kaybetme korkusuyla dolar her dakikanız,her güzel şeyin uçup gideceğine inanırsınız.her şeyin sonunun geleceğinin bilincine varıp,ne zaman gelecek sonu diye beklemeye başlarsınız.hiçbir şeye güvenemezsiniz,hiç kimseye güvenemezsiniz.

isyanlarınız olur boş duvarlara bağırırsınız yankılanır çığlıklarınız."neden biz babacım?neden bu kadar erken?.." dersiniz.sonrası yine sessizlik,sonrası yine cevapsız bir yankı olarak size geri döner.