"Çaresizliğin eyleme döner ağlarken. Kendi kendinden yardım diler insan. Duyguların tuzu göz suyuna karışır. Aktıkça temizler içini. Ama değiştiremez acıyı,şöyle bir tozunu alabilir ancak. Senden başka kimse bilmez damlalarının sancısını.. Bir cenin gibi kıvrılırsın kendine. Kıvrılırsın kaderine... Nasıl ağladığın değil,neye ağladığındır önemli olan. Ağlasan da ağlamasan da uğruna ağladığın insan değişmez; Çünkü senden akan gözyaşı onda hiçbir şeyi değiştirmez. Düştüğü yerde mucizeler yaratmaz ama ağlamak sadece seni yıkar,paklar. Ne gariptir,dışarı akan suların insanın içini temizlemesi."