Erken uyuyorsundur artık o yokken

Canını sıkan olmuyordur akşamları

Keyfini kaçırmıyordur hiç kimse

Kurtuldun "ne gecem, ne gündüzüm var" dedirtenden

Gitmek miydi gerçekten tek çare?

Bile bile gözyaşları döktürmek miydi arkandan?

Deli gibi sevdiğini bildiğin birini derde terketmek miydi?

Bırakmak mıydı paramparça kalbiyle güvendiği yolun en başında?

Mutlusun şüphesiz, rahatsın onsuz

Sevgisinden ilgisinden boğulmazsın şimdi

"Rahat bırak" deyip telefonu kapatmazsın suratına

"manyak mısın!''da demezsin diyemezsin!

Çünkü, giderken hayallerini aldın ondan,

Umutlarını, yarınlarını kopardın

Sevgiye, aşka olan inancını söküp aldın

Gözlerinin içindeki ışığı, gülümsemeyi ardından yalvaran bakışlarla değiştirdin!

Bakmadın hiç arkanda bıraktığın yaşlı gözlere

Bir düştü bin ittin tutmadın ellerinden

Her köşe başından çıkıp gelmeni hayal ederken çıkmaz sokaklarda sürükledin onu

Tüm inancıyla, tüm kararlılığıyla sana gelmişken kapattın tüm kapıları ona

Kapanan her kapıda daha çok yandı canı

Yandıkça kül oldu savruldu

Savrulduğu her yerde seni aradı, herkese seni anlattı

Dinlemekten bıkanlar oldu anlatmaktan bıkmadı seni

Çok şükür dedi varlığına çok şükür

Unut diyenlere arkasını döndü hep umudunu gizledi onlardan

Sen ona fazlaydın diye başlayan cümleleri tamamlamalarına izin vermedi asla

Kötü tek bir kelime söylemedi, söyletmedi

Kızamamıştı bile sana acıyordu kalbi ama olsun diyordu canından çok sevmişti, canından geçebilecek kadar çok

Bekledi her gün sabırla, uyumaya zorlarken gözlerini içinden hep seninle konuşurdu

"İyi geceler sevgilim yine çok soğuk kalbim titriyorum" derdi,

"Sevdiğim kapat artık güzel gözlerini" diyeceğin günlerin hayaliyle umut dolardı... Ama olmadı... Olmadı...