YALNIZLIĞIM

Yalnızlığım… Ah o yalnızlığım. En çok da akşamları yığınla üzerime dökülen yalnızlığım. Hasretin kör bıçak gibi yüreğime değdiği akşamlarım.

Yastığımın yanına, acı bir su gibi dökülen yalnızlığım. Ne yastığımdan, ne aldığım havadan, ne içtiğim sudan, ne yediğim yemekten, ne yürüdüğüm yolardan… Ne içimden ne de gülüşlerimden temizleyemediğim yalnızlığım.

Bir ben var bende. O ben, insanlar içerisinde gezer dolaşır, rol yapar, yaşar… Doğrusunu istersen yaşar gibi yapar. Kısaca, yaşamış olmanın gereğini yerine getirmeye çalışır. Lakin içimde başka bir ben daha var ki… O gizli yanım, o yalnız yanım, o hasret yanım, o yanan yanım, o ağlayan yanım, kimseye gözükmeyen bir tek benim gördüğüm yanım ve gerçek yanım.

İçimde yalnız yanım, içimde çaresiz yanım, içimde sessiz yanım, içimde yangın halim, susuşlarımda gizlenir. Kalabalıklarda kaybolmuş, korkmuş bir çocuğun kuytuya saklanması gibi, içime saklanmış yanım ve yalnız ve sensiz yanım.

Kalabalıklar içinde, dolaştığım gönüllerde, senden parçalar bulmak için insandan insana gezdim durdum… Yalnızlığıma ilaç aradım durdum. Seni adresi belli olmayan, zamanı belli olmayan, habersiz, mektupsuz, bir gurbete yollamış olduğumu unutarak, arandım durdum.

Yalnızlığım… Ah o yalnızlığım. Sensizliğim… Ah o sensizliğim. En çok da akşamları yığınla üzerime dökülen yalnızlığım. Beni hiçliğe iten sensizliğim. Zaman insafsız bir nemrut be dostum, geçmiyor. Mekânlar, mekânlarda anılar, zalim bir düşman be dostum, gitmiyor.

Aynı toprağa basışımız mıdır?.. Aynı güneşe bakışımız mıdır?.. Aynı gökyüzü altında yaşayışımız mıdır?.. Nedir bilmiyorum, beni umutsuzluk zamanlarımda umuda bağlayan. Varlık ile yokluk, his ile hissizlik, kimle kimsesizlik arasında gökyüzünde beliriveren bir yıldız ışığı kadar umut…

O kadar uzaktan beliren o umut bile, yokluğumu varlığa, hissizliğimi hisse, kimsesizliğimi kime arkadaş etti. Ve yalnızlığımı hayallerine gizli dost etti.