Bunca sessizliğin üstüne yine de konuşacak bir şeyler bulunur belki. Kim bilir, kenarda köşede kalmış birkaç kelime vardır üstü tozlanmış. Hiçbir şey olmasa havadan sudan anlatırız ufak ufak. Ya da siktir et deyip masaya bardağın altını vurduğumuzda çıkan sesin sesini dinleriz. Ama bunu yaptığına değecek kimse yok. Ne zaman "sen ne güzelsin, sesinden çiçekli bahçelere çıkılıyor" desem, çiçeklerin plastik olduğunu görüyorum hemen peşinden. Konuşmak ve yanılmak, ne ihtişamlı bir mağlubiyet böyle.