Düşündüm de, Herşeyin üst üste geldiğini düşünmekten artık vazgeç. Bunları niye ben yaşıyorum? Ne kadar şansızım demekten de vazgeç. Seni yoran şeyin ne olduğunu anladım. Bu zamana kadar, çaba sarfettin, çok güvendin, çok sevdin, çok ağladın, çok yıprandın. Olmadı, haddinden fazla değer verdin. İnandıkça sevdin, sevdikçe güvendin. ve güvendikçe kırıldın. Hatta kırılan kalbinin düzelmesi için peşinden gittin. O ne yaptı peki, inanmadı bile elinin tersiyle hepsini bir kalem de sildi. Bu yüzden, kalbini bir kez daha kırdı. Çok değer verdiğin halde gördüğün değer birdenbire incitti seni. Anlıyorum öfkelisin, anlamaz mıyım hiç? Sen de anla artık insanların neler yapabileceğini. Ne Garip değil mi? Ummadıkların adam olurken, adam gibi adam dediklerin insan bile olmadığını/olamadığını görüyorsun bu hayatta. Sadece şaşırıyorsun, olanlara seyirci gözüyle bakıyorsun. Çünkü, gözünde büyüttüğün insanların ne kadar basit ve değersiz olduğunu anlıyorsun. Oysa onlar seni kırdıklarından habersiz, sen de onları duymayacak, dinlemeyecek kadar sağır ve dilsiz. O yüzden, bunu asla unutma, kırıldıkça kanayan yaralarını sararsın, sardıkça değişir, değiştikçe bambaşka biri olursun. Ve zamanla yaşadığın acıya alışır, acıyan yaralarına tek ilaç; kendi kendini teselli etmek zorunda kalman olur. Şimdi, neye üzülüp neye üzülmeyeceğini; kime değer verip kime değer vermeyeceğini , kiminle yakın kiminle uzak olacağını biliyorsun. Bundan daha güzeli varmı? Bence yok....