Bir dünya görüyorum, oturmuş pencereden izliyorum onu

olması gereken dünya ile, olan dünya arsındaki fark batıyor gözüme

boş salıncaklara kan sıçramış, ortalık kan revan çocuklar ağlıyor...

salıncaklarda çocukların sallanması, mutlu olması gerekiyordu halbuki

anneler görüyorum, kucağında evlatlarının cesetleri figan ediyorlar.

o annelerin çocuklarına sarılması, oynaması gerekiyordu ama

insanlar dünyaya sığamaz olmuş, birbirlerini katlederek içlerinde hiç yaşayamayacakları toprakları elde etme sevdası kaplamış ve kör etmiş gözlerini.

dünya istemedikleri kadar büyük, herkesin yaşayacağı kadar genişti halbuki...

etraf kan revan dünyada insanlar ölüyor Allah'ım, çocuklar ağlıyor

çocuklar öldürülüyor ama daha vahim olanı ise insanlar ölürken insanlık bunu izliyor...