Herkesin işine geldiği kadar varmışım, ötesi kimsede yokmuum. isteyeni güneş gibi ısıtmışım da, bir kendime kara bulutmuşum. Gündüzleri hayatla, geceleri kendi yanlızlıığımla boğulmuşum. Sırtını dönmüş yanımda var bildiklerim, hüznüme sarılıp uyumuşum. dilime sağır olanlardan, yüreğime ağır gelenlerden yorulmuşum. Adına dünya demiş sabretmişim. Bir parça huzur isterken şu hayatta, bin parçaya bölünüp içinde kaybolmuşum.