Sonunda yoruluyorsun, tek başınasın ya, ondan biraz da. Diyorsun ki “Canı cehenneme! Bakmayıvereyim, görmeyivereyim. Şu ahir ömründe, şu canına yandığım memlekette gördüm göreceğimi yeterince.” Kapatıyorsun televizyonu, gazeteyi kıvırıp koyuyorsun görünmeyecek bir yere, radyonun da sesini kısıverince, eh pencereyi de kapat oldu olacak, yum gözlerini de. Tatlı, ılık, karanlık bir sessizlik. Dursan duracaksın öyle. Hiç konuşmasan, hiç bilmesen.. Ama işte durulmuyor. Duramazsın. Çünkü yaşamak gerekiyor ölmedikçe..

|Ece Temelkuran