Kalbim Ağır Geliyor Bedenime, Taşıyamıyorum...

Çok Defa Tövbe Ediyorum Onun Adını Yazan Kalemlere...

Olmuyor...!

İçim Öyle Dolu ki Onunla Dolup Taşıyor Kağıtlara...

Milyonlarca Kelime Harcıyorum Uğruna...

Bu Günlerde Takvimler Hangi Günü Düşüyor, Hangi Sevdaya Çizik Atıyor, Hangi Vuslata Gün Saydırıyor Bilmiyorum...

Yazının Kendisini Okuyan Gözlere Kavuşamadığı, Kelimelerin Bittiği, Kağıdın Kaleme, Kalemin Kağıda Küstüğü Yerdeyim...

Kaybedilmiş Günlerin Güncesini Tutmuyorum...

Yorgun ve Bezgin Yılların Rüzgarına Kapılmışım Sürüklenip Gidiyorum...

Ve Ben İlk Defa Bu Kadar Doluyum...

İlk Defa Kendimi Yazmak Zorunda Hissediyorum...

Cümleler Boğazıma Düğümleniyor...

Yazmak İstiyorum Ruhumun Derinliklerini...

Hüzünlerimi...

Acılarımı...

Çabalıyorum Ama Olmuyor, Yazamıyorum...

Kelimeler Parmaklarımın Uçlarında Esir Kalıyor...

Sıcak Bir Damla Gözlerimde Nedensiz Akıp Gidiyor Öylece...

Satırlar Çaresiz Suskularda.