Kapısı açık evlerde büyüdük, paylaşacak çorbamız vardı, kendi oğluna ekmek arası peynir yaparken arkadaşına da hazırlayan kadınlarımız vardı.

Toprağın kokusunu alırdık avuçlarımızda, en çokta dizlerimiz kanardı güne... Saplı süpürgeler ile dayak yerdik, gözyaşımızı da burnumuzdan akanı da kolumuza sürerdik...

Etrafımız ağaç doluydu, meyveleri korkarak kopartırdık dallarından fakat asla çokluk peşinde olmazdık. Gözümüz yüreğimiz kadar toktu...

Usulca büyüdük, evlerimizi yükselttik, içine pahalı eşyalar koyduk ve kapılarını kilitlemeye başladık binaların ve evlerin.Kaybedecek mutluluğu olan insanlardık, kaybedeceği eşyaları olan insanlara döndük. Binlerce mutsuzluk çoğaltarak.

Nereye büyüdük bilemedik, en çok, en büyük, en zengin, en ulaşılmaz olmak adına, ağaçları, sokakları, mahallleri ve hepsine yaşam enerjisi veren ÇOCUKları ve HAYVANları sildik doğadan.

Bugün, en mutsuz ve doyumsuz hallerimiz ile, obur ve sıkılgan çocuklar yarattık. Mutsuz ve yetersiz anne babalar olduk ve güzel günler özler hale geldik.

Şimdi geçmiş olsun edasında hayat ve insanlık kendi büyümüşlüğünde kaybolup gidiyor. Ölümler ve savaşlar ile barışı ve özgürlüğü getireceğini iddia ederek.

Aşk olsun çocuk, yıkıp viran ettiğin hallerden uçurtma yapabilir misin artık? Uyan ve Kendin(i) Bul artık..