Sevgiyle yoğrulur insanın hamuru

Ak pak süt katılır

Dürüstlük oklavasıyla açılır

Yalnızlık isimli bir sac üzerinde

Aşkın ateşiyle pişirilir...

O yüzden hep dertlidir insanlar

O nedenle yalnız

Kimsesiz

Oldukça garip

Ve onun için erir yavaş yavaş...

Küskün gülümsemeler

İki yüzlüdür bazen sevgilililer

Onun için eşsiz

Yapayalnızdır aslında insan

Onun için sessiz

Adının ''sonsuzluk'' konmadığını bilir

Onun için kimsesiz

Bilmemezlikten gelir, boşverir

Bir gündoğumu kadar kısa

Aniden nefes tükenir

İşte onun için neşesiz...