Bazen öyle bir noktaya geliyoruz ki, bir çok şeyin adını koyamaz halde oluyoruz.. dost, düşman, öfke, neşe, acı sanki hepsi birbirine karışıyor.. Net olan birşey varki kalp yumuşadıkça, insanlar daha bir acımasızlaşıyor.. işte bu yüzden kabuğumuz daha sert. Attığımız adımlar daha ürkek ve yavaş.. hayallerimiz sınırlı, kalbimizin anahtarı sadece güven ve samimiyet.. Gerisinide bir canımız kaldı oda ALLAH'a emanet..