Her şeye rağmen seni affeden, içimde kabuklaştırdığım yaralara yine, yeniden seni basarak kendimi hiçe sayarak iyileştirdiğim yaralarımı yeniden kanattım. Seni sevmek beni epey yordu. Hemde sende dinlenmeyi umarak sana attığım her adımda, tükendiğimi hissederek geldim sana. Ve öyle sevdim seni. Yaşanması mümkün iki insandık. Senin tarafından imkansızlaştırıldık. Şimdi bu aşkın sevabını ve günahını teraziye koyduğumuzda, sevabı sen tarafından kanatılmasına rağmen yine de senin merhem olacağın düşüncesiyle sana adımlayan bana, günahı ise bu kadar çaresizce her seferinde sana sığınan, her defasında senin kanattığın, yine de senin iyileştirmen için her fırsatta yanında biten kadını senin sebep olduğun yaralardan öldürmeye çalışan sana...

Biz geç kaldık aşka. Yaşanılası güzel hayallerimi bırakıyorum sana. Yaşarsın kolayca başkasıyla.

Bende vazgeçerim imkansızca...

Yarama...

Miraç Çağrı Aktaş