İçimde uyuyan saf, nazlı, kırılgan, ürkek bir kız çocuğu var benim, en temiz ve yalnız haliyle. Güneşinde erimek istiyorum, belki de yüreğinde misafir olmak istiyorum. Emin değilim belki olur, belki de olmaz. Olur, mu olmaz mı diye papatya fallarına bakıyorum? Bıkmadan, usanmadan. Kararsız bırakıyor papatya falları, lakin birinde sen çıkıyorsan diğerinde sen çıkmıyorsun.

Nereye baksam göremiyorum, ne umut ne huzur ne de mutluluk. Oysa elimi atsam tutacak ellerini ya da gözlerine baksam görecek gibiyim gözlerini.

Bir girdaptayım kayboluyorum. Korkuyorum, ürkek ve sessiz bekliyorum. Ya al yüreğine sımsıkı sar, okşa saçlarımı, ya da azat et beni gideyim ülkenden, bir daha dönmemecesine. Ya tut ellerimi bak gözlerime en derinlerine, ya seninle yaşayayım en güzelini ya da bırak cahil kalayım... Varsın bende aşkı bilmeyeyim...

Uyan diyorum, uyan içimde yatan saf kız çocuğu! Vermen gereken mutluluğu ver işte orada elimi atsam tutacağım noktada mutluluk. Sonra bakıyorum gerçek etrafımı kuşatmış için de elalem ordusu dillerinde sözler kurşun. Korkuyor kurşunlardan, ürküyor içimde ki saf kız çocuğu. Sonra en yakınımdakiler, içlerindeki saf kız çocuğunu boğmuş, öldürmüş, gömmüşler, çeviriyorlar etrafımı dillerinde zehirli oklarla, içimde ki saf kız çocuğu titriyor, yerine gizleniyor sessizce.

Sonra hayalin bile en güzel hediye oluyor bana. Ilık ılık eser yüreğime. Bu deli hırçın yürek, çaresiz hayalinde haz bulur, can bulur. Sende ben olurum, bende sen olursun. Ellerimden tutuyorsun, durdurak bilmeden yaşıyoruz. Sonra hayalim bile korkuya kapılıyor. Gerçeklere dönüyorum, gerçekler buz gibi. Soğuk zeminde yatıyorum, içimde hayalini yaşayan saf bir kız çocuğu ile. En güzel, en gizli yerimde yeni doğmuş bir kuş yavrusunu tutar gibi, ellerimde tutuyorum yaşama ihtimalimizi.

Öyle bir dünyaya gitsem, bir masal ülkesine misal, saf, temiz, kirlenmemiş. İçinde canavarların ve kötü cadıların olmadığı bir masal dünyası olsa. İçimdeki saf kız çocuğunu çıkarıp bıraksam, koşsa, koşsa sana ulaşsa, seni keşfetse. Sende kalsa..!!!