Bir kadın sevdim ben, hani kendimi kaptıramayacağımı düşündüğüm anda,inançlarımı rafa kaldırmış, insana olan güvenimi yitirmişken… Ona bakarsan hiç de ahım şahım özellikleri yoktu, tanıdıkça tabiri caizse apışıp kaldığımı çaktırmadan sevdim onu. çünkü inanmazdı. İnanmadı da çoğu zaman onu ne kadar güzel gördüğüme.

Bir kadın sevdim ben, öyle böyle değil üstelik müptelalık derecesinde… Hiç pişman olmadım bu zamana dek onu sevmekten, canımı da yaktı, gereksiz trip de attı falan filan ama pişmanlığın zerresini barındırmayacak bir sevgiyle sevdim onu. Dünü, bugünü, yarınıyla…

Sorgulamadım da ötesini berisini deli gibi kıskanırken üstelik. Ne zaman kıskansam “ben ne yaptım saçmalıyorsun” dedi, payladı ve ben bu sayede öğrendim kıskançlıklarımı kendi halimde yaşamayı, kendi kendime kudurdum efendice. Bozuldum mu anında çakan ve bana kızan bir kadını sevdim. Oysa eminimdim de insana olan sadakatinden, dürüstlüğünden, benim gözümde ondan ötesi olmadığından kıskandım.

Hiçbir zaman ona dair yazdıklarımı gösteremedim, okumayı sevmesine rağmen çünkü hani daha biz doğru düzgün olmamışken sevmediğini söyledi yazdıklarımı, şimdi sever mi? Samimi bulur mu? İşte ben bunlar gibi onlarca soruyu ardımda bırakarak sevdim onu.

Zaman zaman rahatlığı dokundu, şüpheye de düştüm elbet ama sevdim. Giderse ne yapacağımı bilemediğim bir kadın sevdim ben, ihtimalini düşündüğümde lanet olası gözlerimin dolduğu bir kadını sevdim. O bilmedi benim eskiden benim doğru dürüst ağlayamadığımı ona bakarken gözlerim dolduğundan.

Nasıl oldu bilmiyorum? Hayatımda yaptığım en doğru şeydi ama onu o sokakta öpmek, gitsin istemedim çünkü giderse eğer bir daha göremeyeceğimi düşündüğüm bir kadını sevdim. Düşündüğümde içimin titrediği, hayatım boyunca bağlı kalacağım,şahane elmacık kemikleri olan bir kadını sevdim.