Armağan Güven - Sociable

Bir çocuk ARMAĞAN...

Yine çocuk...

Ipıl ıpıl parlıyan bir çocuk...

Uyurken dudaklarının kavuştuğu kenarından, gerdanına doğru uyku suyu akan...

Yağmur birikintilerinde kağıt kayıklar yüzdürmüş...

En berbat, mikrop dolu pembe gofretleri yemiş...

Leblebi tozu boğazında kalmış...

Siyah okul önlüğü giymiş...

Kocaman kocaman sevdaları olan...

Hep en kudretli kendisinin aşık olduğunu sanan, öylesine bir çocuktu...

ARMAĞAN işte.

Hep dağınık...

Ruhu, Beyni, Mekanı...

Her yeri dağınık.