Selenay, 40

Hayatım boyunca, kendi çıkarlarım menfaatlerim uğruna, insan SATMADIM. Hiç bir zaman bencil OLMADIM..Bana taş atana ben el VERDiM...Kırdılar, üzdüler, canımı yaktılar ama, yine de onlara gülümsedim, hep AFFETTiM. İçtiğim bir bardak suyun, yediğim bir lokma ekmeğin, aldığım bir gram sevginin, hakkını sonuna kadar VERDiM, asla nankör OLMADIM, olana da tahammül ETMEDiM.Ne kimseye başımı eğdim, ne de haksızlık ETTiM.Sadece çok fazla değer VERDiM, kendimden çok ödün VERDiM, kendimi değersiz KILDIM. Hatır gönül BiLDiM kimseye saygısızlık ETMEDiM, bana inanan, guvenen hic kimseyi asla yarı yolda BIRAKMADIM.İnsanların hep yalanlarını gördüm SUSTUM, salağa YATTIM, görmezden GELDiM, korktuğum için mi ? HAYIR, sadece yüzlerine vurup rencide etmek iSTEMEDiM...Hayatım boyunca, hiç mi ? hata YAPMADIM, tabii ki YAPTIM, belki her insan kadar, hatalar insanlara MAHSUSTUR.Ama, hiç bir zaman yüzümü KIZARTACAK, başımı yere eğecek hata yapmadım ASLA !Herkesi kendim, yüreğim gibi BiLDiM, hep inandım, KANDIM, iyi olabileceklerini düşündüm ama, YANILDIM...Şimdi tüm bunları yaptığım için kaybettim mi ? Hayır, aksine KAZANDIM...Neyi mi ? İNSANLIĞIMI.Ben hiç insan kaybetmedim, kaybeden beni KAYBETTi, bir çoğu farkına varıp döndü, ya da bir çoğu sonradan farkına VARACAK, ama, asla bir ben OLMAYACAGIM...Bir daha asla kimsenin canımı yakmasına izin VERMEYECEGiM ! Gün oldu kaybettiğime üzüldüm, gün oldu kaybettiğime sevindim.. Gün oldu ne yapacağımı şaşırdım, avuntular içinde belki DÜŞMANLARIMA bile sarıldığım oldu ama bu geçen ACILARIN bana verdiği en güzel ders; ÖNCE KENDİME SARILMAYI asla unutmamam gerektiği oldu

DOSTLARIMIN kim olduğunu, DOST GÖRÜNENLERİMİN kim olduğunu anladım.Dakikalarca ağlayıp, gülmelerimi saatlerce uzatmaya çalıştım.. GEREKSİZ insanlara verdiğim, GEREKSİZ ilgiyi farkettim. İnsanların DEĞİŞMEYECEĞİNİ, asılları neyse gün olup kendilerine döneceklerini ve bana değer vermeyenler için kılımı bile KIPIRDATMAMAM gerektiğini öğrendim.. Kısa vadede düşünüldüğünde ÜZÜLEN benim. Ama uzun vadede heleki Rabbimin hiçkimsenin hakkı kimsenin yanında koymadığını düşünürsek; gülücükleri eninde sonunda hüzünler içinde ağlayanlara nasip ettiğini yaşadım, gördüm.. Şükürler olsun. İyi ki varsınlarımla; yepyeni bir hayata, beni üzenleri sadece uzaktan seyredip, hakkın yerine geldiği güne hergün bir adım daha gelerek, şu her şeyi kendine dert eden yüreğime SABRI öğrettim. Hatalarımla, doğrularımla beni kabul eden onca insanın varlığının yanında; üç beş çulsuzun lafı olmazdı ve onlar için artık ÜZÜLMEMEYİ bile öğrendim.Uygulamak bir hayli zor olsada, acıma duygumu en aza indirgeyip, bazılarının sadece ZAVALLILIKLARINA gülüp geçmeyi biliyorum artık. Yorganım ayağıma göre çok şükür, bundan sonra da o yorganı benim ayağıma göre diktirmeyeceklerle işim olmasın inşallah.. Sevgi; saygı, anlayış ve yaşamın güzelliklerinden hiçbir şeyi hatta o yitirdiğim dediğim insanlara karşı bile SEVGİMİ yitirmedim.

Sadece beklemedeyim.Gün gelecek benim SEVGİMDEN ders alacaklar...

• Seviye

  1

• Puan

  140