
[Dalga Gé¢érim Ama Kırmam .. Ciddiyé Alırım
Ama Takmam .. Çévrémdé ßir Çøk Arkadaşım
øLabiLir Ama Hépsini Døstum Yapmam .. Huzur
Véririm Ama Söz Vérmém .. Tartışırım Ama
ßasit Insanlarla Pølémiğé Girmém .. Cıvıtıp $
ımarırım Ama Sa¢maLamam .. Özéndiririm Ama
Özénmém .. ÖzLéyébiLirim Ama Dönmém !! ] Bir
şey var içimde kimseye açamıyor dile
getiremiyorum...Susuyorum belki biri anlar
görür suskunlugumda saklı olanı... Sanki susmak
en büyük haykırış benim için....Sussunca sanki
sesizlik dile geliyor.. Aslında haykırıyorum ama
duymuyor kimse sesiz çıglıklarımı bilmiyor.... Bir
görseler içimdeki haykırışı içime akıttığım göz
yaşlarını...İçimde bir derya misali günden güne
büyüyor.. O haykırış Bir dışarı çıksa herkes
kulaklarını kapıcak belki duymamazlıktan
gelicek..Belki bu yüzden kimseye açamıyor
konuşamıyorum.... Konuşmaya kalksam
anlamıyacaklar beni yalan hayata sahte
gülüşlere devam edicekler bende susuyorum..
Bunlar benim Hakikat'im bu yüzden sessiz
haykırışlarım var... Ben göz yaşlarımı geceyle
kapadım hüzünlerimi yıldızlara sakladım kimse
ulaşamasın bilmesin diye.. Belki saklamak
saklanmak çözüm değil.. Dünya bana sanki
hapishane sahte sevgiler gülüşlerle
dolu...Herkes kendine göre bir rol biçmiş
oynuyor mutluymuş gibi sahte gülüşler ve
sevgilerle... Ben bu karmaşada kayboldum
boğuluyorum kimse görmüyor sessiz çığlıklarımı
duymuyor aldırmıyorlar... Karanlıkta yavaş yavaş
yanan mum gibiyim etrafı aydınlatırken kendimi
yakıyorum ama bundan kimse rahatsız
değil...Nefes alamıyorum artık nefessiz kaldım
koca kainatta... Mutlu dertsiz ışıl ışıl biliyorlar
benim savaşım nefsimle hayatla... Gökkuşagı
gibiyim yağmurdan sonra çıkıp ebruli
rengarenklerle görünüyorum.. Ama
aydınlattığım bir yer yok sonra sessiz sessiz
tekrar kayboluyorum...Sanki dakikalık mutluluk
gibi bir anlık mutluluk... Benim için en büyük
mutluluk suskunluk sessizlik
olmuş...Söylediklerimden çok sustuklarımda
saklıyım...İnsanın en büyük gerçegi
suskunlugunda saklıdır....Beni gizlediklerimde
arayın ben gizlediklerimde gizliyim...