
BURSA gibiyim artık...
Gülmeyi BEYAZIT'ta bıraktım, coşkuyu SETBAŞI'nda, aşkı BURSA ATATÜRK STADI'nda...
KAMBERLER kadar yıkık, TERMİNAL kadar vedalara alışık, NİLÜFER gibi yeni, MUDANYA gibi enteresan, ARAPŞÜKRÜ kadar neşeli, ALTIPARMAK kadar karışık ve ZAFER PLAZA kadar kalabalık...
Sevinçlerim TRİLYE kadar uzak ve dingin, KÜLTÜRPARK kadar eğlenceli olan çocukluk anılarımın yerini İNKAYA'nin sessizliğine bıraktım...
BURSA gibiyim işte, uzaktan bakılınca ışıl ışıl ama aslında bir o kadar yorgun, bitkin ve tükenmiş...
Ne olursa olsun hep bir umut var ve ben her şeye rağmen HEYKEL kadar revaçta, ULUDAĞ gibi ayaktayım...