Merve, 37

Sensizliğime inat susuyorum şimdilerde... Suskunluğum dev bir çığlığa dönüşüyor sayende. Kalemle kağıda bağırıyorum, haykırıyorum... susarak sensizliğimi, akıtıyorum içimdeki sessizliği...

İfade ediyorum kendimi "susmak" fiili ile... Beni en güzel suskunluğum tamamlıyor. Adına yazılan şiirler meşalem oluyor çoğu zaman. Yolumu onlarla buluyorum, menzile onlarla varıyorum... Yitip giden bir varlığın yavaş yavaş yokluğa dönüştüğünü izliyorum. Yokluğun içinde kayboluşunu... Olmayan yokluğa doğru savruluşunu... Bu savrukluğa bir de ben savrulmak istiyorum ve diyorum "Es ey rüzgar! Fırtınaya dönüş sonra ve olmayan yokluğun adını "yokluk" koy... Varlığa yeni bir boyutla dön . Varlık şaşırsın, kayboluşuna kendiliğinden isim koysun... O da "yokluk" olsun..."

Senin varlığınla başladı suskunluğum ve sonra kendine atfettiği isimle yokluk oldu varlık... Bir adın kalmıştı beyin denilen organımda ... beyin yönetse de tüm organları o da bir organdı sonuçta... Var olan değeri kayboldu böyle anıldığında... seninle aynı oldu o da...

Susmak için çaba sarf etmiyorum karşında ... İçimden geleni anlatıyorum sana... Susarak... Gözlerimle birlikte susuyorum sustuğumda... Sahte susuş değil ağzımı, gözümü , kalbimi kilitleyen... Organ deyip geçemediğim beynimle susuyorum sana... Kana kana susuyorum karşında... Kelimlerle bozmak istemiyorum , susuşlarımla sana yüklediğim anlamı...

Hiç tahmin etmezdim susmanın bu kadar çok şey anlatacağını...

• Seviye

  1

• Puan

  95