Sultan, 49

Bu zamana kadar hep tek bir şey istedim,

İstemeden gelmiş olduğum hayatı, güzel yaşamak.

Bunun için çok adımlar attım,

Ama her adımda çelme takmaya kalkışan, hayat!...

Ve buna yardımcı olan, insanlar!...

Her yıkmaya çalıştıklarında, direndim..

Tekrar ayağa kalktım.

Ama biliyorumdum her adım attığımda,

Tekrar düşürmek isteyecek bu hayat...

Psikoloji denen şeyin, çıkmazlığını yaşıyorum.

Kaçmaya çalışıyorum bundan,

Uzaklara, çok uzaklara gitmek istiyorum,

Huzurun, gerçeğin olduğu yere.

Ama, nereye gitsem, nereye baksam,

Bulamıyorum...

Sanki benden kaçıyor,

Benden saklanıyor gibi...

Sanki,Hiç olmayan bir şeyi arıyorum gibi.

Acaba gerçekten huzur var da benmi göremiyorum...

Yoruldum artık, çok yoruldum.

Hayatta en güzel şey olan,

Gülmeyi unutup, ağlamayı öğrendim.

Gözümden akan her göz yaşı,

Damla damla, tenimde süzüldüğünde

Gülebilmek için çabalıyorum..

Onu bile beceremiyorum...

Hayatım öyle karma karışık ki,

Yapboz gibi dağınık düzenlemek bana kalmış,

Ama ne kadar uğraşsam da düzeltemiyorum

Sanki,

Parçaları kayıp, bir yapboz benim hayatım!...

• Nivel

  1

• Puntos

  35