Bora, 49

Ey malik-i mülk-ü dü cihan

vahid ü kahhar

yoktur sana sani

işrak

yandım

ateşlerle dondu toprağım

ve ulandım hiçliğime

ardımsıra

işlediğim günahların yükü

ve geçtim

dayanılmaz acılarla

ırmağından

ve açıldı pencerem

bin ışıltılı bir seherin

koyaklarına

ve gördüm afakında çürüyen

günlerimin

ki raksetmedeydi aşkınla

gece gündüz

devinen gökler

ve gördüm o tanrısal adı

sırtında mı sırrında mı bilmem

ve apansız çoğaldı

çiylenen dallarımda göç kuşları

ve ilk nur

dökülüp özge dudaklarından

loş çağlayanlarıma

işittim ışıltılı sesini

derinliklerinde yüreğimin

“loş çağlayanların da ben’im”

işrak

ki sorguladın titreyen

görüntüleri yorgun akşamlarla

ve ben

geceyi gözlerken

kırışıklıkları arasından karanlık

denizin

soyut düş fırtınası

yükseltti gövdemi dalgaların

ak köpüklerine

işte oradaydım, ve birden bire

ayakta ve cansız.

ve kazındı ömrümün boş

saatleriyle gölgelenen vücuduma

o ateş-i cihansûz

ALİ GÜNVAR

dünya gamhanesinde özünden ve aslından uzak olunca böyle hüzünlü duygular oluyor

• Level

  1

• Points

  -30