
cesaretsizlikten, erteleme aşamasına bile gelememiş hayatım..işlerim..sevgilerim..ve daha pek çoğu..başkaları mutlu olsun diye uğraşırken bencillikten kurtulamayıp beklentiler içine girişlerim..o'ydu,şu'ydu, bu'ydu derken, başkalarının hayatlarını film gibi izlerken kendi hayatımı ıskalayışlarım..söylenen tüm sözlerimin uzay boşluğunda yankı bile bulmadan kaybolması..şimdi diyorsun ki, nasılsın? cesaretsiz ve konuşmaya bile yorgunum..dinlenilme ihtimalim de beni duyma ihtimalleri de virgülden sonra beşinci basamak kadar ihmal edilebilir düzeyde..şiimdi soruyorsan hala nasılsın diye? ben iyiyim..de neden bu kadar kötü gidiyor herşey..??