Melih, 33

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Suç bizde aslında... Söyleyenlerin adam olmadığını anlayana dek her söylenen söze kanıp inanıyoruz yada inanmak istiyoruz Boğazımızdan çıkamayan düğümlenmiş sözcükleri yutkunuyoruz her seferinde Boğulduğumuz şişelerdeki sevgiliyi ararken kurallara uymuyor yüreğimiz.. Uyamıyor? Sövmemiz gerekeni seviyoruz belki, bu yüzden ayıplanıyoruz hep, Bu yüzden büyük adam olamıyoruz Sevmemiz gereken ise; hiç Olmuyor... Kaç kez umut bağladık aslında sinek valesinin ardından açılan kupa kızına? Sevdiğimiz kız değil miydi, kahve fincanındaki.. Oysa hayallerimizin içinde tek somutlaştırabildiklerimiz bu belki ve çoğu zaman can yakıcı... Yüreğimizde canlanmaya başlanan hikayelere henüz bir başlık bile atamamışken Son sözler yazılıyor ayrılık kelimeleri ile süslenip karşımıza çıkarılıyor.. Sonra tekrar tekrar aynı sonlar.. Bir yerden sonra acımadığını sanıp aldırmıyoruz dinlemiyoruz yüreğimizi tırmalayan bu en tiz sesleri.. Fakat yanılıyoruz yine acımadığını sanarak, çünkü elde değil göğsümüzün üzerine çoraklanıyor burkulmalar Gülüp geçmek hiç de kolay olmuyor. Ama en sonunda yine de hoşça kal' an güle güle denilen biz oluyoruz.. Ve biz hatalıyız... Kendimiz kovaladık çünkü geciken sabahları koşar adım. Karanlığa kösteklenip her düşüşümüzde kolumuzu bacağımızı boşverip Kırılan hayallerimize ağladık ...Hıçkıra Hıçkıra? Paha biçemediğimiz yalnızlıklarımızı bira şişelerine, alkol masalarına sattık Kafamız dönsün diye... Trajik bir sonu yaşıyoruz... Çok şey öğrendik... Ve bir çok şey de yitirdik büyük adam olalım derken.. Ama her zman bir umudumuz var... Zor günler için iç cebimizde sakladığımız Son kullanma tarihleri geçmiş olsa da var bir umudumuz Henüz herşeyin başında sanarken kendimizi hayat bir bıçak gibi düşüyor şah damarımızın üstüne... Güçlüyüz o kadar güçlüyüz ki her şeye rağmen mutluyuz diyip bir şekilde yaşıyoruz.. Oysa çoktan ölmüşüz kan kaybından, bilmiyoruz.. Haberimizi dahi yok!!!!

• Niveau

  1

• Points

  -10