Viera, 61

Dün "canım" olan yarın "düşmanım" olmaz benim...

SLOVAK'ların aşkı büyük olur...

Ya Tatralar yerle bir olacak,

Ya Tuna nehri taşacak,

Ya da dünya batacak...

KARDELEN sen...

Kardelen sen benden birşey istedin. Hatırlıyor musun? Güneşi istedin seni kurtarsın diye Kardelen

Sen kendin bana seslendin "bana ışığı sal" diye.

Ben ise aşağıya bakmazdım. Kuşlar vardı, rüzgar, temiz bulutlar...

Ama sen çok istedin Kardelen.

Seni kıramadım.

Baktım...

Gözyaşını gördüm, bükük duruyordun. Yalnızdın ve benden az da olsa, her canlının hakkı olan güneş ışığı istiyordun.

O anda ben de ağladım,

ben de büküktüm,

kırarak açtım dallarımı,

öldürdüm yapraklarımı,

sana güneş gelsin,

sen sıcaklığın güzelliğini göresin diye Kardelen.

Ama sen...

Sen güneşi tanıyamadın,

tanıyamadın çünkü onun altında daha hiç ısınmadın.

Bana sormadan "hani sözverdiğin güneşin?"

anlaştın karlarla

yağmalarını istedin.

Aramıza yağdı,

büyük dağlar getirdin

ve bükük başını öbür tarafta çevirdin.

Bilmiyordun ki

oradaki güneşin bir gelip bir gideceğini.

Bilmiyordun

benim sana dallarım kırarak verdiğim ısının

hiç bitmeyeceğini.

Gelip geçici ağaçların sallayışına göre,

gelen ışıklarla yetiniyorsun...

ve hala boynun bükük,

yapa yalnız duruyorsun.

Bir gün anlayacaksın ışığının değerini,

onun anlamını belki Kardelen.

Ve ben şimdi duruyorum kırık dallarla,

çiçeksiz,

solmuş yapraklarla.

Beni bir kardelen çağırdığında

bakmıyorum aşağıya.

Biliyorum Şubat'ın, kardelen zamanının geldiğini.

Ama hiç unutmuyorum

bir KARDELEN için hayatımı verdiğimi.

Onu ne kadar sevdiğimi...

• Nivel

  1

• Puntos

  20