Bülent, 49

Sonra yıldızlar inip kondular telgraf tellerine

Karanlıksa yağmur gibi çarpıyordu trene

Kadınım bu yağmur saçaklarının altında duruyordu

Koynumdaymış gibi yüreği küt küt vuruyordu

Direkler gelip geçiyordu

Ve o kımıldamıyordu yerinden

Hiç durmayacakmış gibi gidiyordu tren

Bense boğuluyordum gam ve kederden

Sonra anladım

Yıllar yılı, uzun yıllardır bir trende yaşıyorum

Ama bunu nasıl nerden anladım şaşıyorum

Ve hep aynı büyük

Aynı umutlu türküyü söyleyerek uzaklaşıyorum

Sevdiğim şehir ve sevdiğim kadından

Ve hasretlerimi

Etimin içine işleyen bir yara gibi taşıyorum

Kıldan ince kılıçtan keskindi ayrılık

Aramızdaki köprü

Seninle diz dize otururken de……

Bülent Kaya

11.Nisan.2008

• レベル

  1

• ポイント

  -385