
İnsanlar susanı korkak, görmezden geleni aptal, affedeni çantada keklik sanıyorlar. Ama bilmiyorlar ki benim istediğim kadar hayatımdalar, göz yumduğum kadar dürüst ve sustuğum kadar insanlar.....
Ne hesabını veremeyeceğim bir günüm oldu ne de vicdanımı lekeleyen bir geçmişim... Ne hissettiysem onu söyledim , onu yaşadım...
Yaşadığım bir tek andan bile pişmanlık
duymadım...Asla keşkelerim olmadı... Hiçbir zaman kendimle vicdan mahkemesi yapmak zorunda kalmadım... Karşıma bazen gerçek yüzler , bazen sahteler çıktı ama olsun ben yine sadece hislerimle yaşadım..Asla sevmediğim birine seni seviyorum demedim , ya da asla birini severkenkarşılığını beklemedim...
Dostluğuma değer biçmedim , sevgime ise
hiçbir zaman sınır çizmedim... Sevdiysem sonuna
kadar gittim,bitirdiysem öldürse de hasreti geriye dönmedim... Bazen çok kırıldım , bazen belki de kırdım... Ama hata insana mahsustur dedim..Affettim , af diledim..Kimileri birden fazla
kırdılar kalbimi ama ben onları yinede affettim.Onlar belki beni saflıkla yargıladılar.
Belki de içten içe sinsice güldüler...Ama asıl unuttukları şuydu... Ben aldanmadım...
Aldanan her zaman kendileri oldular ama bunu anlayamadılar... Bir insan kaybının ne olduğu
bilemedikleri için... Kaybetmek onlar için bir alışkanlık haline geldiği için......
Oysa ben hiç insan kaybetmedim...Sadece zamanı geldiğinde vazgeçmeyi bildim o kadar...
İşte bu yüzden.....YALAN GÖNÜLLERİN KAHPELİĞİ ASLA KOYMADI BANA.
Hayatından tamamen silemez beni Kimse,ya Kalbinde,ya yüreğinde ya da bedeninde mutlaka bir İzim kalır geriye,Yüreğin yoksa eğer rahat ol o zaman izim bedeninde,beni unutmana yetecek mesafe yok bu alemde,boşuna uğraşma sadace zaman geçer bİraz daha bakarsın.Alemlere akarsın ama yerime asla Bir ALLAHIN Kulunu KOYAMAZSIN...