Hicran Gençaslan

Düşlediğim kadar insanım, insan olduğum kadar hatalı, hatalı olduğum kadar gerçeğin peşinde... işte ben buyum...!

Kelimeler bazı şeyleri anlatır.

Ama her şeyi yaşatmaz.

Bazen ben bile yabancı olurken kendime, sana nasıl anlatırım ki beni?

Neşeliyim diyeceğim, belki suratsızlığıma denk geleceksin...

Espriliyim diyeceğim, belki ağlamalarıma denk düşeceksin...

Özgürüm diyeceğim, belki tutsaklımlarımda yakalayacaksın beni...

Kendimi anlatıp da bir kalıba sığdırmak istemem düşüncelerimdeki beni.

Hani yaşamadan bilemeyeceğin şeyler vardır ya, onlardan biriyim belki..

Bazıları için herhangi biri..

Bazıları için vazgeçilmez biri..

Düşlediğim kadar insanım, insan olduğum kadar hatalı, hatalı olduğum kadar gerçeğin peşinde...

işte ben buyum...

Vicdanla birlikte.. "şeref" ararım ben sevdiklerimde;

Her zaman doğru değildir elbet seçimlerim..

Zaman gelir "şerefsizleri" de severim..

Her yerde gözüm kulağım vardır benim.

"Eksik söylemek yalan söylemek değildir !" mantığındaki

Beni değil kendini kandırır yalnızca...

Bilmezden gelişlerim aptala yatışlarım

Kaybetme korkumdan değil, karşımdakilerin yalan söyleme potansiyellerine olan merakımdandır..."inkar" olmaz benim hayatımda..

Yaşananı "yaşanmamış" saymam

Sayanları da saymam...

Kelimelere sığmaz sayfalar sürer beni anlatmak

Ama ne kadar anlatılırsa anlatılsın;

Yaşayan bilir beni..

Yaşamayan anlamaz...

"Ağırdır sevmelerim, Her yürek taşıyamaz..

Büyüktür umutlarım, Her omuz kaldıramaz.."