Sedat, 43

İçimden geldiği gibi doğal yaşamaya dikkat ederim.İnsanlara karşı neler hissettiğimi hep söylemeyi tercih ederim.Herkes gibi benim de değerlerim vardır.Onur,gurur ve saygınlık gibi.Bunlardan sadece gerçekten sevdiğim insanlar için ödün verdim ve veririm.Söylediklerimle davranışlarımın birbirini tutmasına ve küçük zararsız yalanlar dışında yalan söylememeye hep dikkat ederim.Ama insanlar gerçekten çok garip.Sizin(insanların) söyledikleriniz doğruysa davranışlarınız yalan,davranışlarınız doğruysa söyledikleriniz yalan.İnsanlar yalanlarının anlaşılmadığını sanırlar ama kimse aptal değildir.Ben sizin(insanların) yalanlarınızı yüzünüze söylemem ki sizi sevdiğim ve kırmak istemediğim için ve en azından kendinize itibarınız kalsın diye.insanlar yalanlarıyla kimsenin maneviyatı ve duygularıyla oynamamalıdır.Çünkü insanların maneviyatına ve duygularına zarar verenler hiçbir zaman mutlu olamazlar.Neden insanlar başkalarını eleştirirken o insanların yaptıklarını eleştirdikleri halde yaparlar ve bunları yaparken başkalarının doduruşuna gelirler hiçbir zaman anlamadım.Bana karşı başkalarını dolduranlar ne biliyorlarki hakkımdaki yalanları dışında ve insanların hiçbir alakalarının,ortak noktalarının olmadığı insanlarla ne işi varki kimse kimseye mecbur olmadığı halde,onları her zaman daha iyi anlayan insanlar olduğu halde.(Arkadaşlıklar ve çoğu şeyde).Belki alışkanlık bunlar belki saplantı ve bunlardan dolayı hiçbir şeyi görememk belki de.Evet benim de herkes gibi takıntılarım var ama sizin(insanlar) gibi saplantılarım yok.Çünkü saplantıları olanlar benliklerini kaybederler ve kendileri gibi yaşayamazlar.Kendilerini bazı şeylere mecbur sandıkları için kafalarındaki sorulardan kurtulamazlar,hiçbir zaman mutlu olamazlar ve güvensiz dünyalarında hayatları boyunca soru işaretleriyle yaşamaya mecburlardır,aslında mecbur olmasalarda ve onlar hep bir sanrı içindedir.İnsanları sadece sevdiklerini sanırlar ama bu başka bir şeydir.Evet insanlar her türlü hatayı yapabilirler.İnsanların hatalarını anlamayı tercih ederim ve hep şans veririm.Çünkü ben insanları sevdiğim zaman gerçekten severim,siz(insanlar) inanmasanız da.Ben değer verdiğim insanları unutmam.Çünkü unutmakta size yakışır.Çoğu zaman benim unutmama gerek kalmaz.Ben insanlardan ve hayallerimden hiçbir zaman vazgeçmem.Çünkü bilirim ki vazgeçtiğim an kaybettiğim andır.Herşeyden vazgeçen insanlardır ve bilmezler ki vazgeçtikleri an kaybettikleri andır.Kaybetmeye, hiçbirşeye ve hiçkimseye mecbur ve muhtaç olmadıkları halde...

• Level

  2

• Punkte

  805