Tuba, 33

İşte yine o gecelerden biri..

Karanlığın içinden gelip kalbime ve beynime hükmettiğinin sesidir.

Senin gibi herşeyden uzak,seni düşünmeden uyumayı bak yine beceremedim.

Seni düşünmediğimi ne kadar söylesemde hepsi birer yalan.

Gerçek olabilse ama ne mümkün..

Aylar,günler,geceler boyu yatağınla boğuşup uyuyamadığın her an hiç oldumu?

Yaşadın mı böyle zor geceler?

Karanlık çöküp,etraf sessizleşince gecenin o en zifiri karanlıklarında sessizce ve gizlice hiç göz yaşı döktüğün oldu mu?

Ben bunları aylardır yaşıyorum gecenin en zifiri karanlığında.

Sensizliğin matemini yaşıyorum geceler boyu ve senin için feda edebileceklerimi düşünüyorum.

Bana o eski günlerde olduğu gibi bir defacık olsun küçük bir tebessümle ''AŞKIM'' demen için neleri feda edebileğimi düşünüyorum.

Senin de içinden çıkamadığın fırtınalar koptu mu hiç yüreğinde?

Ama sen bunları nereden bileceksin ki!

İçimde kopan fırtınaları ah bir bilebilsen ah bir durdurabilsen.

Kalbimi söküp atmak geliyor bazen içimden seni sevdiği için.

Sevmek,sevilmek ve sevmemek için verilen mücadeleler ne zormuş..

Ne zormuş bunların arasında kalmak.

Severken sevmemeye çalışmak uzak durmakta..

Severken sevilmemeyi isteyen oldu mu hiç senden?

Hiç bunun savaşını yaşadın mı kalbinde?

Hiç kendini kör bir kuyunun içine atılmış gibi hissettin mi?

İşte ben o kör kuyunun içindeyim,sanki düğüm düğüm olmuşum.

Çıkmak için ne kadar çırpınsam da inadına dibe vuruyorum.

Ne kadar çırpınırsam o kadar batıyorum.

Çıkmak istiyorum ama;

Keşke herşey istemekle bitseydi.

Ben bu hayatı bu kör kuyuda yaşamak istemiyorum.

Evet senden uzak olmak acı veriyor,çok canımı yakıyor hemde çok..

Yanındayken ne yaparsan yap hiç bu kadar canım yanmıyor.

Ama artık ben yanında olmayacağım,benden kaçanın ben peşinden gitmeyeceğim.

Sonucu her ne olursa olsun ben o kör kuyuda geçirmeyeceğim hayatımı.

Belki yine geceler boyu karanlığın dibe vurmuş köşelerinde gizlice ağlamalarıma ve içimdeki çığlıkların sesine kulak vereceğim.

Ama şafak söktüğünde sensiz geçecek olan her yeni güne yeniden başlamak için savaş vereceğim çok zor olsa da..

Ben bu hayatı böyle yaşamayacağım bu kör kuyuda olacağım belki yine ama; dibe vurmayacağım.

Seni hiç sevmemiş olabilmeyi,bu kalbimdeki fırtınaları dindirebilmeyi çok isterdim.

Artık herşeye ''ELVEDA'' demeliyim belki de ;sevgime kalbime bile..

Ama ben acılara,kalp sancılarıma ''ELVEDA'' diyebilmeyi isterdim

Bu göz yaşlarıma da,

Ya da ''HAYATA''...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Ne mi öğrendim hayattan ? İyice tanımadan kimseye bağlanmamayı, beni önemsemeyeni önemsememeyi, verdiğim değeri haketmeyen insanları silmeyi, gidene dur dememeyi , giden bensem arkama bakmamayı, gözyaşlarımın değerli olduğunu, ve onlara değmeyecek kişiler için ağlamamayı, masum gülüşlere kanmamayı , ben izin vermedikçe kimsenin beni üzemeyeceğini. Ve kimsenin vazgeçilmez olmadığını öğrendim. Geç olsada öğrendim

• Niveau

  1

• Points

  160