Ibrahim, 34

ben ayım diyebilirim aslında

bana vuran güzelliği etrafıma iletir

aydınlatırım ortalığı karanlığa inat

ama bir o kadar da karanlığımdır

her zaman göstermem kendimi

hep karanlıkta kalan bir yanım vardır

ama sanma ki kötülükten yana

her ne kadar masum olmasakta

kendime kaldığındandır hep bir şeyler

söyleyip üzmek istemem kimi zaman

ya da kırılıp belli etmem sevdiklerime

bir yanım bana özeldir sevdiklerimden sebep

çoğu da bilir bunu kendi halime bırakır beni

bir zaman tam anlamıyla gösteririm yüzümü

ne bir kuytu ne bir giz

mutluyumdur işte herkes görsün isterim

herkeste benimle birlikte mutlu olsun

umut doludur içim

tüm kötülüklerin biteceğine inanırım

o vakit kimse inandıramaz beni kötü şeyler olacağına

ama bir vakit aniden bir karanlık çöker üstüme

kimse göremez beni karanlıklara karışırım

melankolinin dibine vururum

ağlamaktan helak olabilirim

sanki herşey kötü gidiyormuş

kimse kimseyi sevmiyormuş

dünya kötülük yetiştiriyormuş gibi gelir

sonra birden bir ses gelir uzaklardan

napıyorsun? saçmala der gibi

omzuma uzanan bir dost eli gibi

çıkarır beni o karanlıktan yine aydınlanırım

aydınlık umuttur, mutluluktur benim için

dosttur, ailedir, sevgidir

karanlıkla aydınlığın geçişiyim aslında ben

gel gitlerle dolu sonu gelmeyen döngümde yaşar dururum...

• Level

  1

• Punkte

  -20