Seda, 34

en zor zamanlarında insan hep kendinden sorumludur kimseyi aramadım hep suçlu gözümde bendim malum hayatın getirdiklerine hiç bir insan anlam veremez kayıplarım var yerine kimseleri koyamıycağım suçluluk duygularım şuanki yaşamım deklanşöre bağlı gördüğüm insanlar sadece objektifimde kalıyor akşamları bomboşum bir kausun içinde yapabileceklerim sınırlı insanları tanıdıkça hırslanıyorum gördüklerimle görmeye çalıştıklarım farklı sevgi anlamsız aşk o zaten yok yanlızlığım bu ara hakkını veriyorum kaybettiklerimle beni ben yapan kimselerim değil kimsesiz kalan yüreğim dilime yakışmayan sözcükler türetiyor beynim bir puzle gibi insanlar parçalarını bir araya getirmeye çalışsam hep bir parça eksik toparlayamıyorum hiç bir insan ben kötüyüm diyemez ama ben eksiğim iyi biri değilim hırslarım var içimi bürümüş kinlerim var bunlara sebepler var geçmişte ahını aldığım insanlar büyük pişmanlıklarım var gelmesini istemediğim yarınlar arasında mekik dokuyorum bu aralar insanlar bir yaştan sonra herşeyi oluruna bırakır ben de oluruna bıraktım hayat istediği yerden gelsin artık hiç kimse umurumda değil gözümde değeri yok kimsenin aldığım nefesi bile vermekten aciz bir insanım ben..

• Level

  1

• Points

  0